Mijn eerste bandrecorder was een apparaat van Philips. Het was ook nog de tijd dat je alleen in mono kon opnemen, dus dat is al lang geleden. Zeg maar ergens beginjaren zestig. Aan een bandrecorder alleen had je natuurlijk niet veel. Je moest ook nog een bron hebben om van daaruit muziek op te kunnen nemen. Een oudere broer van mij had half jaren vijftig al zo’n ding. Het is bijna niet te beschrijven wat voor een onooglijk apparaat dat was, maar hij leek meer op een miniwasdroger dan op een bandrecorder. Ik dacht van Duitse makelij. Maar ja, daar waren die Duitsers altijd al goed in. De meest vreemde vormen wisten ze aan allerlei ‘tuig’ te geven, maar wel degelijk! Enfin, bij hem kon je er alleen muziek mee opnemen via een microfoon. In die tijd hadden we ook nog gewoon de radiodistributie, dus mijn broer zat dan met de microfoon bij die luidspreker en iedereen moest natuurlijk zijn mond houden, anders was dat later natuurlijk bij het afspelen te horen. Doch, het apparaat wat ik toen aanschafte had in ieder geval al verbindingssnoeren, zodat je rechtstreeks van de radio kon opnemen. Uiteraard was je er dan nog niet, want je moest hem eerst in de opnamestand zetten en zodra er een nieuw nummer kwam, moest je onmiddellijk indrukken. Dat dit vaak fout ging hoef ik u natuurlijk niet te vertellen. Doch oefening baart kunst en op den duur raakte ik daar toch wel bedreven in. Precies op tijd de opnameknop indrukken, maar dan ook weer op tijd stopzetten. Dat stopzetten precies op tijd was zeker zo moeilijk. Het was natuurlijk nooit bekend wanneer een muziekstukje precies begon en eindigde, dus menige vloek heb ik wel eens gelanceerd in die tijd. Later ook nog wel, maar dit terzijde.

Het beste was altijd, muziek op te nemen van een programma waar van te voren de nummers al in de radiogids stonden vermeld, zoals bijvoorbeeld de arbeidsvitaminen. Dan was het slechts even attentie en drukken maar. Dat ging dan meestal wel goed. Zo kwam ik dan toch wel aan een behoorlijk aantal muziekstukken, die dan geheel volgens mijn smaak waren en ik kon er zo vaak naar luisteren als ik maar wilde. Een nadeel bleef er natuurlijk wel en dat waren de schakelklikken, die je aan het begin en eind van elk nummer hoorde. Maar daar had ik iets op gevonden: ik ging dan met het bandgedeelte precies naar de plek waar deze schakelklik zat en deed dan in de opnamestand handmatig deze band een heel klein stukje terugdraaien en verdraaid, dat werkte nog ook.

Het beste was altijd, muziek op te nemen van een programma waar van te voren de nummers al in de radiogids stonden vermeld, zoals bijvoorbeeld de arbeidsvitaminen. Dan was het slechts even attentie en drukken maar. Dat ging dan meestal wel goed. Zo kwam ik dan toch wel aan een behoorlijk aantal muziekstukken, die dan geheel volgens mijn smaak waren en ik kon er zo vaak naar luisteren als ik maar wilde. Een nadeel bleef er natuurlijk wel en dat waren de schakelklikken, die je aan het begin en eind van elk nummer hoorde. Maar daar had ik iets op gevonden: ik ging dan met het bandgedeelte precies naar de plek waar deze schakelklik zat en deed dan in de opnamestand handmatig deze band een heel klein stukje terugdraaien en verdraaid, dat werkte nog ook.

Bij deze manier van opnemen bespaarde ik natuurlijk veel geld uit. Immers, ik behoefde nu geen grammofoonplaten te gaan kopen, want die waren in die tijd best duur. Ik weet nog dat die in 1960 ruim 3 gulden per single kostten. Later werden die bandrecorders alsmaar moderner en er kwamen er ook met van die hele grote spoelen, zodat je wel zo’n 5 uur achter elkaar naar muziek kon luisteren. Doch, weer wat later kwam de cassetterecorder en weer later de cd’s en alles ging toen in een stroomversnelling. Ik heb nu nog steeds een bandrecorder, maar gebruik deze uiteraard allang niet meer. De computer heeft inmiddels alles overgenomen en mijn bandrecorder is ‘rijp’ voor een museum!