BREDA –“De mannelijke moeder Theresa van de Brabantse Federatie” werd hij al eens genoemd. De inmiddels bijna 80-jarige Bredanaar Harry Voesenek laat het zich welgevallen. Dat hij “iets” heeft met de wielersport is een understatement van de bovenste plank. Zijn leven draait welhaast om tweewielers. Voesenek’s verdiensten voor de wielersport worden breed gewaardeerd. Afgelopen maand ( April 2006) leverde die waardering hem zelfs een heuse koninklijke onderscheiding op. Het nieuwbakken Lid in de Orde van Oranje-Nassau blijft er zelf bescheiden onder. Vandaag (24 mei 2006) uit De Bredase Bode het tweede en laatste deel van een terugblik met wielerfanaat Harry Voesenek.
- Fanatiek
Van de drie zoons die Harry Voesenek en zijn vrouw kregen is er ééntje uiteindelijk gaan fietsen, vertelt hij. “Mijn zoon Peter was al vroeg fanatiek bezig met de wielersport. Als wielerfanaat vond ik dat natuurlijk hartstikke leuk. Ik ben ook altijd met hem meegegaan naar wedstrijden die hij moest fietsen, als coachen als persoonlijk begeleider. Vanaf juni 1960 heb ik 32 lang bij de ABN gewerkt, waarvan de meeste jaren als kassier. Bij de bank werkte ene meneer Balemans die net als ik gek was op wielrennen. Hij trok er met onze jongens en kinderen van andere bankemployees op uit om te gaan fietsen. Dat werkte aanstekelijk.Onze Peter was bloedfanatiek. Als het met het wielrennen niet zo goed ging, sliep hij er 's nachts gewoon niet van”.
- Op de centjes letten
Volgens Voesenek waren de bestuursleden bij zowel Avanti als bijde BWF bijzonder close met elkaar. “De onderlinge contacten verliepen heel soepel. Onder het genot van een borreltje vergaderden we bij elkaar thuis, daarvoor hoefden weniet naar het café. We moesten op de centjes letten. We wilden immers een bus kopen, dranghekken aanschaffen, noem maar op”.
- Hart voor de zaak
Wat dat betreft had er vanuit gemeentelijke zijde wel wat meer financiële waardering voor de activiteiten van zijn verenigingen mogen zijn. “Als de gemeente Breda een beetje inzicht gehad zou hebben van wat wij op recreatief vlak hebben gedaan en nog doen, dan zou daar best wat subsidie tegenover mogen staan. Ik weet heel zeker dat we voor 5000 euro een hoop mensen van de straat kunnen houden. Dit door de begeleiding van jongeren op sportgebied te laten uitvoeren door gewóne mensen, door vrijwilligers met hart voor de zaak. Het heeft me altijd gestoken dat we hier geen financiële waardering voor hebben gekregen”.
- Geen potje beschikbaar
Harry Voesenek’s persoonlijke hoogtepunt binnen de wielrennerij vormde toch wel de door hem georganiseerde BWF Jubileumwedstrijd op zondag 29 mei 2005. Een enorme uitdaging om te doen, zegt Voesenek. “De beste 20 veteranen en de beste 20 amateurs uit het BWF-klassement gingen toen van start. Al in een vroeg stadium ben ik toen naar de gemeente gegaan om geld voor het evenement los te peuteren. Wij vroegen 3000 euro voor de organisatie, de rest zouden we zelf bekostigen. De ambtenaar in kwestie vond het een geweldig idee en kwam ook naar onze vergaderingen, maar op zeker moment verliepen de contacten steeds stroever en kreeg de man zelf ook een steeds meer afwachtende houding. Uiteindelijk waren we dus blij met een dooie mus, want er was geen potje voor onze jubileumwedstrijd beschikbaar. Dat vond ik toch niet redelijk”.
- Smakkerd
- Ontspannen sfeer
Terugkijkend op zijn activiteiten binnen de wielrennerij vond Harry Voesenek vooral het organiseren van de koersen voor de BWF leuk. “In de 35 jaar dat we koersen organiseren is er eigenlijk nooit politie aan te pas hoeven komen. Waren er een keer wat strubbelingen, dan losten we die onderling zelf wel op. Als ik het dan vergelijk met wat er rondom voetbalwedstrijden allemaal gebeurt: straatstenen, rellen, noem maar op. Daar is in de wielrennerij helemaal geen sprake van. Je gaat toch voor je plezier? Bij het wielrennen gaat iedereen heel gemoedelijk met elkaar om. Ik heb er veel leuke sociale contacten aan overgehouden. Juist door de ontspannen sfeer in de wielrennerij heb ik het ook zou lang weten vol te houden”.