In de beginjaren 50 hadden wij het vaak over de reus van Rotterdam. We hadden hem nog nooit gezien, maar fantaseerde dat het een persoon moest zijn die, als hij gewoon stond, in de slaapkamer van ons huis kon kijken op de bovenverdieping. Als er wel eens over een reus gesproken werd, bijvoorbeeld in een sprookje, werd deze persoon altijd in onze gedachten er bijgehaald. Als je aan iemand vroeg of hij de reus van Rotterdam kende, werd er altijd volmondig gezegd: “ja, natuurlijk ken ik die!”. Op een dag komt er een buurtgenootje door de straat heen rennen en riep luidt: “Ik heb de reus van Rotterdam gezien!”, en zei verder: “Ik stond op de Haagweg bij Harry Mols (later: Moeke Mols) en ik zag hem daar naar buiten komen en hij stapte in een auto”. “Daar paste hij maar net in”. “Ze moesten wel het dak open zetten en stak daar zijn hoofd doorheen”. “Zo reden ze toen weg”. Ik kan nog herinneren dat ik hem graag gezien zou hebben, maar ja, hij was al weg. In feite heb ik er later nooit meer zo aan gedacht, tot ik plotseling kort geleden een artikel op het internet zag staan, met een artikel (en foto’s) over deze persoon in kwestie. Nou weet ik ieder geval wie het was en hoe hij eruit zag! Weer ’n stukje geschiedenis achterhaald!!!

Dit artikel, met bijbehorende foto’s vond ik op het internet:

In april 1959 kwam er een eind aan het leven van een groot Rotterdammer, Rigardus (Rijn) Rijnhout, beter bekend als de Reus van Rotterdam. Hij werd als gezonde baby geboren maar na zijn derde levensjaar groeide hij sneller als zijn leeftijdgenootjes. Artsen, die hem hadden onderzocht, ontdekten een afwijking aan zijn hersenklier en dat was dan ook de oorzaak van zijn enorme lengte. Financieel gezien was het voor de familie ook geen vetpot omdat hij vijfmaal zoveel at als een normaal mens, maar met hulp van Sociale Zaken en de plaatselijke winkeliers wist het gezin zich aardig te redden. Door zichzelf te verhuren als wandelend reclamebord. Voor bedrijven werd hij al snel een bezienswaardigheid in Rotterdam want iemand met een lengte van 2.37, schoenmaat 62, en een gewicht van 230 kilo zie je niet vlug over het hoofd. Nadat hij door een val van zijn fiets in een invalidenwagen terecht kwam, heeft hij nog een paar jaar bij de Spido en Maastunnel kaarten aan toeristen verkocht, maar zijn gezondheid ging snel achteruit. Voor zijn opname in het Academisch Ziekenhuis in Leiden moest een hijskraan worden ingezet die hem via het raam vanaf de tweede etage naar beneden takelde. Zes maanden daarna overleed hij op 36-jarige leeftijd, de Reus van Rotterdam, een begrip.