Woensdag filmmiddag

Daar keken alle leerlingen van de Lourdesschool steeds naar uit. Een paar keer per jaar was het zover en dat was steeds weer een geweldige belevenis. Het is natuurlijk heden ten dagen voor velen niet meer voor te stellen, dat dit voor ons zo in het begin van de jaren vijftig een geweldig gebeuren was. Want je zet nu de tv aan en de ene na de andere film wordt vertoond. Nou, in die tijd was er nog geen televisie en voor de bioscoop had bijna niemand geld. De sfeer op die zolder was altijd heel fijn. Met z’n allen langs die smalle trap naar de zolder en dan een goed plaatsje uitzoeken op een van de banken die daar dan klaar stonden. Er waren meestal toch al wel gauw zo’n 200 kinderen dan daar op die zolder. Er werd natuurlijk ook wel eens een gratis filmmiddag gegeven, maar meestal moesten we een kleine bijdrage leveren. Immers, die films werden ergens gehuurd en dat kostte natuurlijk wel enige centen. Het is me ontschoten wat we daar voor moesten betalen, maar het zal niet veel zijn geweest, want iedereen maakte gebruik van dit festijn.

Het deed mij altijd veel genoegen als ik heel veel filmrollen klaar zag liggen naast de projector, want dat betekende dat het een hele lange filmmiddag ging worden en die kon voor mij niet lang genoeg duren. De films die ik nog echt goed voor de geest kan halen zijn onder andere de avonturen van de “Dikke en de Dunne.” Dan uiteraard ook nog de zeer leuke verhalen van “Charlie Chaplin.” Alles was natuurlijk zonder geluid, maar dat maakten wij er wel bij, omdat we voortdurend in een ‘deuk’ lagen van het lachen. Ook werden er wel eens tekenfilms gedraaid, waarvan ik de serie van “Frits en Frats” nog goed kan herinneren. Deze films maakten toen veel indruk op mij. Ook de avonturen met de hond “Rintintin” werden veelvuldig gedraaid en dat waren best wel spannende films, want we leefden voor de volle honderd procent mee, als “Rintintin” weer eens ‘n misdadiger achterna zat en dan was het een kabaal van jewelste op die zolder. Nou zijn er in die tijd vast en zeker nog wel wat andere films vertoond, maar die kan ik niet meer herinneren. Het was vooral de sfeer rondom dat filmdraaien dat het zo fijn was om op die zolder te zijn. De meeste films duurden zo ongeveer een kwartier. De filmrollen waren nou eenmaal niet langer. Dan ging het licht aan en dan moest de onderwijzer of de broeder eerst weer die film terugspoelen, alvorens er een nieuwe op de projector werd geplaatst. Daarna ging het verhaal weer verder. Ook het geluid wat deze projector maakte tijdens het draaien van de film klonk gewoon als muziek in de oren. Dat ‘ratelend’ geluid vond ik zeer aangenaam. Als we dan zo’n hele middag naar die al films hadden gekeken, was het natuurlijk ’n keer gedaan met de pret. Zoals al gezegd, het kon niet lang genoeg duren. Dan gingen we weer naar beneden en gelijk naar huis. We hadden dan allemaal van die kleine oogjes, omdat we toch wel een aantal uren in het donker hadden gezeten en weer moesten wennen aan het daglicht. Na zo’n middag had bijna iedereen dezelfde gedachte en dat was: uitzien naar de volgende filmmiddag op de zolder van de Lourdesschool.