Het was vaak “dringen” bij NAC

Het stadion van NAC bood rond 1960 plaats aan maximaal 12.000 mensen. Dan zat het echt wel vol. Het stadion had toen een wat “krakkemikkig” overdekte eretribune enerzijds en aan de overkant daarvan een open zittribune met lange houten banken, nog “krakkemikkiger”. De rest waren staantribunes, oftewel opgeworpen zandheuveltjes met daarop trapvormige zand-staanplaatsen. Aan de Beatrixstraat was maar net een stuk tribune bijgebouwd. Een soort betonconstructie met opgelegde betonplaten, die niet allemaal even goed vastzaten aan de onderliggende constructie. Achter deze tribune stonden een aantal bomen waar je vanaf de tribune zo in kon klimmen. Bij grote drukte zaten de wat kleinere supporters daarin, om zodoende niks te hoeven missen van de wedstrijd. Ondertussen kreeg Breda steeds meer inwoners, dus kwamen er ook steeds meer mensen naar NAC toe. Men ging toen uitbreiden. De overdekte eretribune werd toen verbouwd en weer later kwam er een tweede ring bij. Ik heb daar vaak opgezeten. Dat was werkelijk een fantastisch uitzicht. De meest ideale hoogte om een voetbalwedstrijd te bekijken. Aan de kant van Het Ei werd toen ook een verhoogde tribune gemaakt. Die stalen tribune stond vroeger bij Baronie, toen hun nog aan de Fatimastraat zaten. Deze constructie was “demontabel” en is toen vervoerd naar NAC en was een welkome aanvulling om de steeds groter wordende supportersschare te kunnen herbergen. Ook hier zaten de betonplaten nou niet echt allemaal goed vast. Bovendien was volgens mij de “betonrot” al begonnen in de platen waar je opstond. Vaak dacht ik wel eens dat het gehele zaakje misschien wel eens in elkaar zou vallen, met al die mensen daarop. Ook kwam er toen de grote overdekte staantribune, tegenover de toch wel indrukwekkende eretribune. Vanaf dat moment konden er toch al gauw zo’n 18.000 mensen in het stadion. Enkele jaren voordat NAC naar zijn nieuwe locatie ging was de “bewuste” oud-Baronietribune uit veiligheidsoverwegingen al weer weggehaald, dat was volgens mij een verstandig besluit. Toch was dat een vreemd gezicht, deze situatie terug in de oude staat. Ik vond het altijd een “imposant” gezicht als zo langzamerhand de tribune’s zich vulden met grote groepen mensen zo vlak voor de wedstrijd, alszijnde een arena omringd door duizenden toeschouwers.

Bij NAC had je het voordeel, dat wanneer je eenmaal binnen was, je rond het gehele stadion kon komen. Na de “toss” werd altijd gekozen welke richting NAC uit ging spelen. Was dat de kant uit van Het Ei, dan liepen er veel mensen terstond vanaf de Beatrixtribune met spoed naar de andere kant. Want de meesten zagen NAC liever aanvallen, ik ook! De tribune aan de Ei-kant zat dan helemaal vol en aan de andere kant grote lege plekken. Tijdens de rust kreeg je dan als het ware een grote volksverhuizing en gingen de mensen weer terug naar de Beatrixtribune. Dan was de Ei-tribune weer bijna leeg. Alleen bij uitverkochte wedstrijden, zoals tegen Ajax, Feijenoord en PSV was dat haast onmogelijk.

Het kon bij NAC ook wel eens te druk zijn. Ik kan me nog goed herinneren dat ze tegen Sparta moesten voetballen. Sparta had in het jaar 1959 een kampioenselftal en er was veel belangstelling voor deze wedstrijd. Een uur voor de wedstrijd zat het hele stadion al propvol. Ik stond op de Ei-tribune, zowat “hangend” tussenin. Ik rookte altijd graag een sigaretje tussen de “bedrijven” door. Dat was toen niet mogelijk. We stonden zo tegen elkaar geplakt dat ik mijn hand zelfs niet meer in mijn zak kon steken. Nog steeds stonden er vele mensen buiten de poort die naar binnen wilden. Om de paar minuten werd door de speakers omgeroepen of we zoveel mogelijk wilden inschuiven, want er zijn nog mensen die naar binnen willen. Dat schuiven was echt niet meer mogelijk, of je moest bij iemand op z’n nek gaan zitten.

Veel mensen zijn nog wel het stadion in kunnen komen, maar hebben de wedstrijd niet kunnen zien, ze konden gewoonweg niet meer op de tribunes komen. In alle bomen en hekken enzovoorts zaten mensen, die op deze manier nog een glimp wilde opvangen van de wedstrijd. Zoveel mensen waren er nog nooit tegelijkertijd bij NAC geweest. Er werd helaas met 3-0 verloren, NAC was kansloos in deze wedstrijd. De andere dag las ik in de krant dat er 20.000 toeschouwers waren geweest. Voor mijn gevoel waren dat er 100.000.

Bij de gewone competitiewedstrijden kocht je de kaartjes, toen nog gewoon een tijd voor de aanvang van de wedstrijd aan de loketten in de Beatrixstraat. Vaak moest je dan ’n kwartier, of soms nog langer, wachten alvorens je aan de beurt was. Je kon dan maar beter contant betalen, want hoe eerder daar weg hoe beter. Altijd dringen geblazen daar. Later kocht ik mijn kaartje bij de voorverkoop, dan was je in ieder geval van dit probleem af.

Als de wedstrijd was afgelopen dan ging natuurlijk iedereen tegelijk vanaf de tribune richting uitgang. Er waren veel te weinig uitgangen. Je kon eruit via de hoofdingang en een zijuitgang in de Beatrixstraat en ook nog eentje helemaal achteraan in de Irenestraat. Een gedrang van jewelste altijd. Je werd als het ware naar buiten geperst. Later wachtte ik maar ’n tijdje tot de ergste drukte weg was, of ik ging voor het laatste fluitsignaal al weg.

Maar toch, samenvattend, vind ik het wel jammer dat ze uit de Beatrixstraat zijn vertrokken. Ik heb hier het “wel en wee” van NAC mee mogen proeven over een periode van ruim 40 jaar. De locatie werd een “stukje van jezelf”. Helaas ging de “big business” een rol spelen en toen hoefde het voor mij niet meer. Het nieuwe stadion zegt mij helemaal niets en ben er ook nooit gaan kijken.