Op retraite

Om geen fouten te maken met de betekenis van het woord retraite, heb ik er de “Winkler Prins Encyclopaedie” er maar even bijgepakt. Deze encyclopedie is weliswaar uit 1954, maar juist wel toepasselijk omdat dit gebeuren zich voor mij in 1956 afspeelde.

Retraite = In het Rooms Katholieke Geloof, een zich voor een bepaalde tijd terugtrekken uit het dagelijkse leven om door gebed, overweging der eeuwige waarheden, boetedoening en stilzwijgen uitsluitend zijn geestelijk heil te behartigen. In de R.K. Kerk hebben vooral de Jezuïeten de retraite sterk bevorderd. Ook in de Protestantse Kerken, met name in de Nederlandse Hervormde Kerk, wordt steeds meer aandacht aan de retraite besteed.

Tegen het eind van mijn lagere schooltijd werd dit door onze kerk georganiseerd in samenwerking, uiteraard, met onze school.

Dit gehele gebeuren nam drie dagen in beslag en omdat het redelijk goed weer was, werd dit in de buitenlucht gehouden. We moesten ons ’s morgens voor de school verzamelen en gingen toen per fiets richting Prinsenbeek. Iedereen had een lunchpakket bij zich. Voor drinken werd daar gezorgd. We fietsten toen, tesamen met de onderwijskrachten, via een oude route naar landgoed Burgst. Dat is dat mooie stukje bos, nu in de Haagse Beemden. Aldaar aangekomen hebben we onze fietsen allemaal keurig ergens bij elkaar gezet en toen begon het.

We liepen door een pad, richting een “schitterend” vijvertje, dat er nu nog steeds is. Het gehele gebied was omgeven door rhododendrons, die toen prachtig in bloei stonden. Het viel me ook op dat het daar muisstil was. (logisch: de A-16 was er nog niet!, al het verkeer ging toen nog over Terheijden). En dat was natuurlijk ook de bedoeling. In de tijd dat ik in de 6^e klas zat, waren er elders op onze school nog twee zesde klassen. Ikzelf zat bij Broeder Rumoldus. Ook was er een 6^e klas met broeder Stephanus (ik was heel blij dat ik niet bij hem in de klas zat) en een met de heer Radix. De heer Radix had de 6^e klas onder zijn hoede met de “Westeinders”, die waren er dus ook gewoon bij. Bij elkaar ongeveer 100 kinderen. Buiten de onderwijskrachten waren er ook enkele kapelaans bij, ik weet niet meer welke.

Ik weet ook nog dat de heer Radix dé woordvoerder was in deze dagen. Hij gaf ons aanwijzingen voor al die zaken waar wij zich aan- en bezig moesten houden. Er werd daar veel voorgelezen, zowat alles wat met het geloof te maken had en er werd veel gezamenlijk gebeden. Ook waren er momenten dat we uiterst stil moesten zijn en kregen dan de opdracht in gedachten te bidden met de ogen dicht. Als het twaalf uur was geworden, mochten we dan weer even vrijuit praten en werd de lunch gebruikt, door middel van het zelfmeegenomen lunchpakketje. Om 1 uur ’s middag gingen we dan weer verder. Om ’n uur of drie gingen we dan met z’n allen weer terug naar school en daarna gelijk naar huis.

De volgende dag begon dan alles weer opnieuw. Alleen op die dag moesten wij allen “te Biecht”. Op dat weggetje daar, ik dacht de Burgtse Dreef, stond een huis (nu nog) waar in de hal een heuse uit hout opgetrokken biechtstoel stond. Iedere klas had zijn eigen beurt en de een na de andere moest dan daar naar toe.

Op de laatste dag tegen het eind van dit gehele gebeuren werd nog een algemene toespraak gehouden door de heer Radix. Ik kan nog goed herinneren dat hij zei: “Ik hoop dat jullie het allemaal naar jullie zin hebben gehad en als jullie ooit nog eens op deze plek zullen terugkomen, denk dan aan deze dagen dat jullie hier geweest zijn”. Inderdaad, toen ik op latere leeftijd daar een keer toevallig kwam, dacht ik daar aan terug.

Het is nu 50 jaar later. Als ik daar weer aan terugdenk, moet ik eerlijk zeggen dat het best wel fijne dagen waren. De gehele dag in de “vrije” natuur in een zeer prachtige omgeving. Die boslucht en het zicht op dat prachtige vijvertje, waarin ook waterlelies dreven en dan die bloeiende rhododendrons daar omheen. Het was een prachtig “plaatje”!