Postzegels verzamelen
Waarom doen mensen nou eigenlijk allerlei dingen verzamelen? Wat is er nou zo leuk aan? Ik heb hier nog steeds geen antwoord op. Ik weet nog dat ik vroeger foto’s van bekende voetballers verzamelde. Deze zaten in een pakje Rizla-vloei. Mijn vader rookte destijds en als enige voetballiefhebber in ons gezin kreeg ik dan altijd deze “fotootjes”. Je kon dan later voor een paar dubbeltjes in een sigarenwinkel een boekje kopen, alwaar je dan deze plaatjes kon inplakken. In dit boekje was dan op de pagina’s een uitsparing, waarop je dan deze plaatjes kon plaatsen. Er stond daar nog een beschrijving bij van de bewuste voetballer. Als het boekje dan vol was, was ook gelijk de lol van het sparen weg. Je had alles al, dus sparen had geen zin meer. Later begonnen ze bij Rizla nog met vis- en vogelplaatjes, maar vond dat niet zo interessant. Ik heb ook nog luciferdoosjes gespaard. Omdat er in de jaren 50 nog “tegen de kleppen van de hel omhoog” werd gerookt, had ik snel een aardige verzameling opgebouwd. Een leeftijd- en buurtgenoot van mij spaarde sigarenbandjes. Die zaten in een album, zoals bij postzegels. Er zaten zeker wel prachtige exemplaren bij. Mijn moeder spaarde suikerzakjes. Die gingen in de jaren zestig vaak op vakantie naar het buitenland en in de restaurants waar ze allemaal kwamen, nam ze er steeds een paar mee. Ook spaarde ze lepeltjes, ook hier zaten mooie exemplaren tussen. Mijn vader verzamelde munten. Die had inmiddels al heel wat vrij oude munten in zijn verzameling zitten. Later zijn ze ergens in de familie terechtgekomen, maar ik weet niet meer bij wie. Overigens is het verzamelen van dit soort dingen is zéker geen hobby meer van mij.

Mijn ex-vrouw werkte vroeger bij de firma Ribbens op de Havermarkt in de huishouding. De firma Ribbens had een heel bekende “slogan” in die tijd: En toen naar Ribbens….

De heer Ribbens was een verwoed postzegelverzamelaar. Hij had alle zegels van Israël die daar ooit waren uitgegeven. Hij stak daar veel geld in als een soort van geldbelegging. De heer en mevrouw Ribbens waren echte Israëlgangers. In die tijd kon dat nog zonder problemen. De man van een winkelmeisje daar, ene Kees van Gastel had een verzameling postzegels waar je “U” tegen kon zeggen. Hij had er ook veel verstand van en was ook lid van een postzegelvereniging. Dit sprak mij wel aan en ben er toen ook mee begonnen. Binnen de kortste keren kreeg ik al een aardige verzameling en schafte ook catalogi aan. Daarin kon je een omschrijving vinden van de zegels die je had en de waarde vinden van de zegels die er aan toegekend waren. Omdat er niemand in familie postzegels verzamelde nam de hoeveelheid zegels behoorlijke proporties aan. Ook familie uit het buitenland stuurde regelmatig zegels. Toch kwam er op ’n gegeven moment er de “klad” in. Ik kreeg steeds minder tijd (studeren, overwerken, treinreizen) en ben er mee gestopt. Ik heb de spullen netjes in een kast gelegd en toen mijn zoon wat ouder werd nam hij het van mij over. Maar na enkele maanden bracht hij alles weer terug, want hij had er ook geen zin meer in. Dus nu ligt het hele spul weer in de kast, wachtend tot misschien een van m’n kleinkinderen het later wil gaan oppakken.

Het ligt nu ongeveer 40 jaar in de kast. Wel steeds aangevuld met onafgeweekte zegels en nog een lange tijd aan éérstedag-enveloppen en kinderzegels.

Later begreep ik ook dat bepaalde zegels meer waard waren als ze nog oorspronkelijk op een poststuk zaten. Die kon je dan maar beter laten zitten want op deze manier zouden ze dan eerder in waarde stijgen. Het verzamelen van deze poststukken gaf dan weer een nieuwe “dimensie” aan het hele verzamelgebeuren. Als voorbeeld hier een afbeelding van een simpele briefkaart uit 1969. De zegels zelf zijn practisch niks waard, maar het totale beeld wat meer!

 
Kees Wittenbols