Het van Sonsbeeckpark, een ‘speeltuin’ bij uitstek!

Wat er nog niet besproken is op de site, is een verhaaltje over het Van Sonsbeeckpark. Het werd wel regelmatig vernoemd. Maar diende slechts als een soort ‘doorgang’ naar zwembad Het Ei. Of voor sommigen een verbinding naar het NAC-stadion. Doch, toen ik er over ging nadenken, kwam ik tot de conclusie dat zich daar ter plekke toch ook wel een aantal dingen afspeelden.

Op de eerste plaats moet ik zeggen dat we, overal waar we naar toegingen, altijd nauwlettend door de politie werden gevolgd of in de gaten werden gehouden. Vooral als we met een grote groep waren. Het was niet anders. Nou moet ik wel zeggen, dat in mijn kindertijd het wel juist de jeugd was die het niet zo nauw nam met de ‘regeltjes’ die toen golden. De volwassenen wisten wel beter en liepen daarom praktisch allemaal braaf in het gareel. Natuurlijk ‘enkelen’ uitgezonderd. Maar het was toch wel eigenlijk onvoorstelbaar, dat daar juist zoveel politie voor ‘op de been’ was. Uiteindelijk waren het slechts simpele kwajongensstreken die wij (af en toe) uithaalden. Bovendien kan ik ook wel stellen, als er nu net zoveel politie was als vroeger, dan konden ze nu zowat de helft ontslaan, want dan waren het er veel te veel, voelt u hem!

In zowat alle verhaaltjes uit vroegere tijden komt eens te meer de politie wel ter sprake. Voor die streken die wij uithaalden, komen ze nu echt niet meer van hun stoel vandaan. In het verhaal: “Het gelazer op de tribunes” heb ik al een duidelijke uiteenzetting gegeven van wat er later mis ging in deze maatschappij en ook nog van wat andere dingen die daar betrekking op hadden. Maar goed, het was gewoon zo. Ik ga nu weer even zo’n vijftig jaar terug:

Als je ergens ruimte had om lekker te ravotten, dan was het wel in het van Sonsbeeckpark. Er waren bomen zat om in te klimmen en ook nog voor veel andere dingen. Ook kan ik nog herinneren dat we daar weleens, met een aantal kinderen uit de buurt, het bekende spelletje boompje verwisselen deden. Dat was echt een ideale plek hiervoor. Alleen mocht je officieel niet op het gras komen. We wisten natuurlijk wel dat de politie ’n paar keer per dag een kijkje kwam nemen, maar dat hielden we goed in de gaten.

Rondom de kleedhokjes van zwembad Het Ei, had je een hele strook met bosjes en speelden daar ook vaak verstoppertje. Omdat we daar veel kwamen wisten we op een bepaald moment ook hoe we het best Het Ei binnen zouden kunnen komen zonder te betalen. Immers er was wel een hekwerk omheen, maar hadden toch wel snel uitgevonden waar de ‘zwakke’ plek zat. Maar het was best angstig om op deze manier het zwembad in te gaan. Immers als je gesnapt zou worden, zou gegarandeerd de politie erbij worden gehaald. Dus eigenlijk durfden we dat uiteindelijk toch niet en hebben dat daarom maar ook nooit gedaan. In een ander verhaal op deze site had ik al eens verteld dat een agent van politie ons had betrapt, omdat we boompje aan het klimmen waren geweest en wij het op een lopen zetten en hij achter ons aankwam. Maar doordat we nog klein waren konden we toch snel ontsnappen, tussen de bosjes in de poort achter de huizen van de Bernhardsingel.

Als je achter de kleedhokjes was van Het Ei, daar liep een soort van pad, kon je ook bij het NAC-terrein komen. Daar hadden wij op ’n gegeven moment ook een plek gevonden waarbij je met ’n simpele ‘handeling’ in het stadion kon komen. Doch het gebeuren op het NAC-terrein sprak ons op die leeftijd toen nog niet zo aan en hebben daar dan ook geen gebruik van gemaakt. We deden namelijk liever zelf voetballen en dat deden wij dan daar ook heel vaak. Maar ‘wee je gebeente’ als er dus een agent aankwam.

In de winter, bij vorst, was de vijver altijd vrij snel dichtgevroren en dan kon je altijd al de kinderen en ook volwassenen uit heel onze buurt daar terugvinden. Die kwamen er om te schaatsen of, zoals wij, een glijbaan maken. Dat was werkelijk een aangename tijd steeds daar. Ook als het had gesneeuwd gingen wij dikwijls naar het park om sneeuwballen te gooien of om sneeuwpoppen te maken. Dat was dan de enige uitzondering om op het gras te mogen komen. Politie was er ‘bij dezen toestand’ nooit te vinden. Dat was niet zo gek natuurlijk. Anders konden ze een ‘lading’ sneeuwballen naar hun hoofd van ons verwachten. Daar kon zelfs geen leger tegenop!

In die tijd waren er echt veel bossages in het park. Tegenwoordig wordt alles zoveel mogelijk ‘open’ gehouden. Dat schijnt de aanblik van het park en de groei van de planten ten goede te komen. Evenzo hebben ze dat een aantal jaren geleden ook met het Valkenberg gedaan. Maar daar kwamen wij in onze (kleine) kindertijd nog niet. Later wel natuurlijk, maar dat is een ander verhaal.

Kortgeleden liep ik toevallig nog eens door het van Sonsbeeckpark heen. Het is natuurlijk veel veranderd. Het zwembad en NAC zijn er niet meer. Maar toch de ‘vorm’ van het park was toch nog wel zo gebleven. Het ziet er bovendien toch wel fraai uit. Aangezien ik tegenwoordig praktisch altijd mijn fototoestel bij me heb, heb ik daar wat ‘plaatjes geschoten.’ Het lijkt er af en toe op, dat mijn fototoestel net zo belangrijk voor mij is dan mijn shag. Trouwens, mijn buil shag is groter dan het apparaat!

Omdat ik toch wat foto’s aan het maken was, stak ik daarna even schuin over. Want daar heb je het voormalige Boeimeerveldje. Tot mijn verbazing zag ik dat er nog voldoende ruimte is overgebleven en zowaar, er waren ook kinderen aan het voetballen. Ik moest toch gelijk weer aan mijn tijd terugdenken en rekende uit dat het inmiddels al zo’n vijftig jaar geleden was dat ik hier ook aan het voetballen was.