Het was ergens in 1956. Frans van Noort uit de Verlaatstraat had met een kennis van hem uit het Heuvelkwartier gewed, dat wanneer wij tegen hun zouden voetballen, dat we ze alle hoeken van het veld zouden laten zien. Die kennis van hem liet hier geen gras over groeien en trommelde een aantal buurtgenoten uit het Heuvelkwartier op om tegen ons de strijd aan te binden. Op een woensdagmiddag was het zover. We hadden afgesproken dat wij wel naar het Heuvelkwartier zouden komen met ons “sterrenelftal”. De wedstrijd zou worden gespeeld in de Talmastraat, van ons uit gezien was het een klein veldje aan de rechterkant, zo groot als een half voetbalveld, er zijn pas huizen opgebouwd. De meeste van ons waren zo’n 12 jaar oud en Frans was de oudste, die was al 15. Toen we daar aankwamen wisten we niet wat we zagen. Ik herkende er al een paar en wist dat ze allemaal 16 jaar moesten zijn. Maar we gaven geen krimp en begonnen te voetballen. Na 10 minuten stond het al 10-0 voor hun en wij hadden al 3 geblesseerden. We werden letterlijk en figuurlijk onder de voet gelopen. Vlak voor het eind van de wedstrijd stond het al 23-0. Toen werd Frans heel boos. Vanaf de aftrap ging hij in z’n eentje op avontuur naar de goal, passeerde iedereen en schoot feilloos binnen. Zo!, zei hij, dachten jullie dat wij niet konden voetballen?! Wij juichen natuurlijk. Zo zie je maar, hoe fijn het kan zijn om de eer te redden!